ما بنده کی هستیم؟
ما بنده کی هستیم؟
خواننده گرامی:
میدانید درهمه دنیا یک نفر یافت نمیشود که خودش خودش را ایجاد کرده باشد یا به عزم خودش بدنیا آمده باشد!. والدین تنها وسیله ای برای ایجاد فرد بوده اند وآنها واسلاف هم ناخواسته بدنیا آمده اند!
پس این جامعه بشری که افرادش همه ناخواسته بدنیا وارد شده اند با همه تاریخ وتمدنش وپیشرفتهای صنعتیش برای ما نقطه اعتماد واتکا نمی تواند باشد واضح است که همه افراد وجوامع بدون چون وچرا بنده اند. اما سئوال اینست که حالا خودرا بنده چی وکی میپنداریم .
این یک سئوال اساسی است که برای هریک از ما مطرح است.
اما این سئوال کمتر بطورجدی بمیان میآید. زیرا اهل دین غالبا همان دینی بودن واطاعت از بعضی اوامربزرگان دین را کافی میدانند ونیز از خود نمی پرسند انجام این دستورات دینی برای چیست؟ واگر هم از دیگران بپرسند شاید به آنها گفته شود شما درباره این چیزها نباید فکر کنید! چنانکه در باره ذات خدا نباید فکر کرد. درصورتیکه بطور ساده میشود پاسخ داد که اعمال دینی بخاطر رستگاری ورهائی از اسارتها ونزدیک شدن بخدا وبنده خدا شدن ست وتجربه تائید میکند که عبادت میتواند طوری باشد که به رهائی ورستگاری دنیا وآخرت منجر شود.
اما هرکسی میتواند این سئوال ساده من بنده کیستم؟ را از خودش بپرسد وبه این نتیجه برسد که دستورات دینی برای اینست که از بندگیهای بیهوده آزاد شویم به بندگی وتقرب آن قدرت لا یتناهی که جهان را بنیان نهاده برسیم.
و نیزآنهائی که ظاهراعقاید دینی ندارند ، متکی و بنده بتهای خاصی مانند مکاتب مادی و قدرتهای بی سرانجام بشری وچیزهای دیگرمیشوند. پس در واقع آنها هم نوعی دین دارند چنانکه در قرآن خطاب به نبی مکرم آمده است که به آنها بگو" لکم دینکم ولی دین" دین شما از خودتان ودین من هم از خودم. وتوان گفت آنان که مخالف دین اند دین وارونه دارند. اما برای آنهاهم جای تامل دارد که به هر چه متکی هستند اصالتی ندارد وآن چیز مخلوق است چه طبیعت باشد یا قوانین طبیعت یا جوامع بشری ومکتب ها
ولذا سئوال من بنده کیستم یا از کیستم برای هرکس چه دیندار یا بی دین وچه کودک وچه جوان وچه پیر مطرح است. گاه کودکان وجوانان نسبت به این سئوال حساسترند تا بزرگتران.
برای اهل دین وعبادت، دهه اول ذیحجه ایام خاصی است که اقتضا دارد بیشتر در این باره تامل شود،وروز عرفه روز معرفت یابی است وبهترین راه معرفت بخدا خود شناسی است زیرا خود همیشه در دسترس ماست. دعای معروف عرفه که دراین روز خوانده میشود از درس خود شناسی سرشار است مثلا امام بطرز شگفتی توجه خاص به اندامها واعضا واسخوانهای بدن و.. کرده اند ومربوط به خود شناسی است..وما چقدر ازارزش راستین خود و نعمتهائی که درهمین بدن نصیب ما شده غافلیم!
و روز دهم روز قربانی گوسفند برای حاجیان ، سمبل قربانی کردن تعلقات ونفی بندگی غیر خداست. وجای تاسف است که سنت وتشریفات چه بسا جانشین هدف میشود وبسیار کسان حتی در جریان نیستند که قربانی کردن گوسفند چه پیامی دارد.!
این روزها نه تنها برای حجاج که برای هر کس غنیمت است که که خود را ازقید عوامل واسباب حتی المقدور آزاد سازد و به احساس بندگی خدا برسد واگر ما بندگی خدا را درک نکنیم بیشک بنده دنیا و بتها باقی میمانیم . در این راستا خوبست هرکسی کشف کند که تعلقات اصلیش چیست وچرا ایجاد شده است و به چه چیزهائی متکیست؟ وآیاآن چیزها کفایتش خواهند کرد؟ و همان کشف ودانستن به معنای خود شناسی است و میتواند مغتنم باشد.
طبق قولی هرکس حقیقتا بنده خداشود پیامبر میشود و لذا سهم ما چیزی جزپرتوی از نورانیت این بندگی نمیتواند باشد و همین مقدارش میتواند منیت را متوقف وروحیه مارا متحول سازد.