دل آگاهی

                  بهوشی و بیهوشی

 گر ز بیهوشی بیایم من به هوش               فطرتم گیرد پیامی از سروش

 می شود هر خوف و ضعفی ناپدید            هرچه میبینم جمیل است و جدید

گوید او واضح مرا در اختفا                     واحدی هستی زچیز وکس رها

وحدت خودرا درست ار بنگری                میشوی از شرک ولوث دل بری                

از چه رو اندر اسارت مانده ا ی                اجتماعی را خدایت خوانده ای

تاکی وتا چند باشی چون صبی                        نشنوی مقصود پیغام نبی

مالک تو کس نباشد جز خدا                       آنچه دانستی نفهمیدی چرا؟

زانکه میبندی خودت را بر عدو            ضربه ها خوردی تو از هر خلق و خو

بوده ای نزد عدو در سیرراه                       این دل زخمین تو باشد گواه

روح مردم گرچه همچون گلشنست                خوی آنها چون به بینی گلخنست

هرکسی از مردمان بهـر خود است                کار و بارش با خوداست و بر خود است

این هــمه جانها ببین ازهم جداست                  گر یکی بینی خود و کس نارواست

خدمتی بر خلق باشد این ترا                         گر بخویش آئی نمانی در خطا

خارج از تو هر کسی بیند ترا                        خارجی ها را ببین از خود جدا

ورنه ایشان را دهی هردم فریـب                    یا شوند آنها ز خیرت بی نصیب

هم مشو وابسته بر این گفته ها                       ورنه خودبندی شود بر دست و پا

غول خوف و حزن خود را وا نگر                  دمبدم کز قدرتش کاهی مگر 

ایضا:

 جدید